Muzeum Miasta Malborka przypomina o dawnych kinach miasta.

Historia kinematografii w Malborku zaczęła się w 1910 roku, kiedy przy ul. Piłsudskiego (dawniej Gr. Geistlichkeit 9) otwarto pierwsze kino „Marienberger Lichtbild-Theater”. Dysponowało ono 300. miejscami, a jego właścicielami była rodzina Adolfa Langkalsa. W latach 20. XX wieku obiekt przekształcono w restaurację.

W trakcie I wojny światowej, w 1917 roku, w domu strzeleckim przy ul. Mickiewicza (dawniej Am Muhlengrabem) powstało niewielkie kino, działające przez krótki czas. Na początku lat 20. rozwój kinematografii w Malborku doprowadził do powstania kolejnych obiektów – w 1919 roku przy Starym Mieście (Rittergasse 10) „Kammer-Lichtspiele” z 300. miejscami, w 1920 roku kino Union, a w 1928 roku nowy obiekt Kammer-Lichtspiele przy Langgasse 44, który funkcjonował jedynie przez rok, zanim powstał słynny Capitol.

Najważniejsze i największe malborskie kina to Capitol i Union. Union-Theater powstało w 1920 roku przy Kratzhammerstrasse 15-16 (ob. Stare Miasto) i miało 425. miejsc. Założycielem był Reinhold Bauherr, a w 1927 roku właścicielem został Willi Kollekowski, który posiadał wszystkie kina w mieście. Kino działało codziennie aż do końca wojny, a jego nazwa zmieniała się kilkukrotnie – między innymi Central-Lichtspiele czy Film-Palast.

Największą sławą cieszył się Capitol, otwarty w 1929 roku przy Langgasse 56 (ob. ul. Kościuszki) przez Willi Kollekowskiego. Kino dysponowało ekranem o wymiarach 8x3 m i 650. miejscami. Dzięki położeniu przy głównej drodze do zamku oraz blisko najważniejszych hoteli, Capitol stał się centrum rozrywki w Malborku. Obiekt przetrwał II wojnę światową, a w kolejnych dekadach organizowano tu nie tylko projekcje filmowe, lecz także koncerty, m.in. z zespołem Perfect oraz dyskoteki. Kino przestało istnieć pod koniec 2008 roku.

Po 1945 roku w Malborku działały również kina Włókniarz i Garnizonowe (to ostatnie funkcjonowało do 24 czerwca 2012 roku). Nie można zapominać także o sali kinowej na zamku, która przez lata pełniła funkcję kulturalnego centrum miasta.

Historia malborskich kin to opowieść o miejscach, które przez dekady były centrami kultury, spotkań i wspólnych emocji. To tutaj mieszkańcy śmiali się, wzruszali i przeżywali pierwsze filmowe zachwyty.

Dziś w Malborku nie działa już żadne stałe kino. Zamiast tego organizowane są seanse objazdowe w Malborskim Centrum Kultury i Edukacji w Szkole Łacińskiej, a latem – projekcje plenerowe. To miłe inicjatywy, ale nie zastąpią stałego miejsca, gdzie można spontanicznie wybrać się na film. Może właśnie dlatego temat kina w Malborku wraca tak często – bo jest nie tylko wspomnieniem, ale i niespełnioną potrzebą mieszkańców.